14 ژوئیه 2023 - یک مطالعه ی اخیراً منتشر شده در ژورنال Diabetes Therapy نشان داد که اثربخشی لوسئوگلیفلوزین(از مهارکننده های SGLT2) نسبت به مهارکننده‌های DPP-4 در میان مدت و بلندمدت، صرف نظر از BMI یا سن، برتر است.

این مطالعه نشان داد که در هفته 52ام، نسبت بیشتری از بیماران در گروه لوسئوگلیفلوزین به بهبودی در 3 نقطه پایانی و تعداد بیشتری از نقاط پایانی در بین پنج نقطه ی پایانی ترکیبی (وزن، هموگلوبین گلیکوزیله، ضربان نبض، فشار خون سیستولیک، و نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی) در مقایسه با بیماران در گروه DPP-4i بدون در نظر گرفتن سن یا BMI (شاخص توده بدن) دست یافتند.

همچنین، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا و عملکرد کبد به طور قابل توجهی با گروه لوسئوگلیفلوزین در مقایسه با گروه DPP-4i بهبود یافت. نتایج همچنین نشان داد که پروفایل ایمنی لوسئوگلیفلوزین، بدون در نظر گرفتن BMI یا سن حتی در بیماران مسن تر یا بیماران غیر چاق، بهتر بود(به عبارتی فراوانی عوارض جانبی از نظر عددی کمتر بود اما از نظر آماری معنی دار نبود).

شواهدی مبنی بر مقایسه ی مستقیم بین مهارکننده‌های کو‌ترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز (SGLT2is) و مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز 4 (DPP-4is) وجود ندارد، و هیچ منطق درمانی یا استراتژی روشنی برای استفاده از این داروها تدوین نشده است. بنابراین، دکتر ماساهیرو سوگاوارا و همکارانش از کلینیک Sugawara، در توکیوی ژاپن به مقایسه ایمنی و اثربخشیمهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز 4(DPP-4is)   و داروی luseogliflozin از گروه SGLT2iدر میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 پرداختند.

برای این منظور، محققان 623 بیمار مبتلا به دیابت 2 را که از داروهای ضد دیابت استفاده نکرده بودند یا از داروهای ضد دیابتی غیر از مهارکننده‌های DPP4 و مهارکننده‌های SGLT2 استفاده کرده بودند، پس از رضایت آگاهانه کتبی، وارد مطالعه کردند. بیماران به طور تصادفی در دو گروه لوسئوگلیفلوزین یا DPP-4i قرار گرفتند و به مدت 52 هفته پیگیری شدند. نقطه پایانی اولیه (ترکیبی) نسبت بیمارانی بود که در 3 نقطه پایانی یا نقاط پایانی بیشتری در بین پنج نقطه پایانی زیر از ابتدای تحقیق تا هفته ی 52ام بهبود یافتند: وزن، eGFR، HbA1c، ضربان نبض و فشار خون سیستولیک.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· نسبت بیمارانی که بهبودی هایی را در 3 نقطه پایانی یا نقاط پایانی بیشتری در هفته 52ام نشان دادند در گروه لوسئوگلیفلوزین (58.9درصد) به طور قابل توجهی بیشتر از گروهDPP-4i (35درصد) بود.

· پس از طبقه بندی بر اساس شاخص توده بدنی (<25 یا ≥ 25 کیلوگرم بر متر مربع) یا سن (<65 یا ≥ 65 سال)، مشخص گردید که صرف نظر ازBMI یا سن بیمارانی که به بهبودی در نقطه پایانی مرکب دست یافتند در گروه لوسئوگلیفلوزین به طور قابل توجهی نسبت به گروه  DPP-4iبیشتر بود.

· عملکرد کبد و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا نیز در گروه لوسئوگلیفلوزین در مقایسه با گروه DPP-4i به طور قابل توجهی بهبود یافت.

· فراوانی عوارض جانبی غیر جدی و جدی بین گروه ها تفاوت آماری نداشت.

نویسندگان در پایان نوشتند: این نتایج حاکی از اهمیت ارزیابی جنبه های مختلف تاثیر یک دارو در رابطه با مدیریت دیابت است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitor-luseogliflozin-bests-dpp4-inhibitors-among-diabetes-patients-114343